Η κορνίζα πρέπει να υπηρετεί το έργο — όχι να το επισκιάζει.

Έρχεται πολύ συχνά κάποιος στο εργαστήριο και μου λέει: «Θέλω κάτι που να ταιριάζει με τα έπιπλα.»
Είναι απόλυτα λογικό να μας ενδιαφέρει ο χώρος όπου θα μπει ένα έργο. Αλλά για μένα η επιλογή μιας κορνίζας δεν πρέπει να ξεκινάει από τον καναπέ, το τραπέζι ή το χρώμα του τοίχου. Πρέπει να ξεκινάει από το ίδιο το έργο.
Γιατί το έργο μπορεί κάποια στιγμή να αλλάξει χώρο. Η σωστή κορνίζα όμως πρέπει να συνεχίσει να του ταιριάζει.
Ένα από τα πιο συνηθισμένα λάθη που βλέπω είναι μια πολύ βαριά ή έντονη κορνίζα γύρω από ένα μικρό ή ήσυχο έργο.
Η κορνίζα μπορεί να είναι όμορφη από μόνη της, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είναι σωστή για το συγκεκριμένο έργο.

Όταν κοιτάζω δύο κορνίζες δίπλα σε ένα έργο, ένα από τα πρώτα πράγματα που προσέχω είναι: πού πηγαίνει πρώτα το μάτι μου; Αν βλέπω πρώτα την κορνίζα και μετά το έργο, συνήθως κάτι δεν έχει λειτουργήσει σωστά.
Δεν ψάχνω απαραίτητα να βρω ακριβώς το ίδιο χρώμα που υπάρχει μέσα στο έργο. Πολλές φορές μια πιο ουδέτερη επιλογή μπορεί να αναδείξει καλύτερα την εικόνα.
Άλλες φορές ένα χρώμα της σύνθεσης μπορεί να αποτελέσει την αφετηρία. Δεν υπάρχει όμως ένας κανόνας που εφαρμόζεται παντού. Υπάρχει το συγκεκριμένο έργο, οι αναλογίες του και η συνολική εικόνα που θέλουμε να δημιουργήσουμε.

Το πασπαρτού είναι ένα ακόμη σημείο όπου συχνά γίνεται υπερβολή. Μπορεί να δώσει χώρο και ισορροπία σε ένα έργο, αλλά αν η απόχρωση, το μέγεθος ή οι αναλογίες του είναι λάθος, μπορεί να έχει ακριβώς το αντίθετο αποτέλεσμα.
Γι’ αυτό δεν το αντιμετωπίζω σαν ένα τυπικό «λευκό περιθώριο». Είναι μέρος του σχεδιασμού.

Ένας πελάτης μπορεί να έρθει έχοντας στο μυαλό του μια πολύ ιδιαίτερη ή ακριβή κορνίζα. Αν θεωρώ ότι μία απλούστερη επιλογή ταιριάζει περισσότερο στο έργο, αυτή θα προτείνω.
Η δουλειά μας δεν είναι να βάλουμε όσο περισσότερα στοιχεία μπορούμε γύρω από ένα έργο. Είναι να βρούμε όσα πραγματικά χρειάζεται.
Πρώτα το έργο. Μετά η κορνίζα.
Φέρτε το στο εργαστήριο κορνιζών στο Μαρούσι και θα δούμε μαζί τι πραγματικά χρειάζεται.